Connect with us

Merhaba, Ne Arıyorsunuz?

Teknoloji

Legend of Mana – İnceleme

Her oyuncunun hayatında çok özel oyunlar vardır. Çok yeterli, çok kaliteli oyunlardan bahsetmiyorum; daha çok oyuncuda kalıcı izler bırakan …

Her oyuncunun hayatında çok özel oyunlar vardır. Çok yeterli, çok kaliteli oyunlardan bahsetmiyorum; daha çok oyuncuda kalıcı izler bırakan, hatta hayatında değişikliklere sebep olan oyunlardan bahsediyorum. İşte orjinal Legend of Mana da benim için bu özel oyunlardan biriydi. Daha 14-15 yaşlarındaki bir ergenin çizim art planları, dizaynları, kulağa şifa müzikleriyle sanat hissine ve estetik dertlerine istikamet veren, ruhunda kalıcı izler bırakan bir oyundu. Bu yüzden Remastered’ı duyurulunca da hak verirsiniz ki kafayı yemiştim.

Gelin görün ki Legend of Mana serideki başka oyunlardan farklı tutulan ve açıkçası da biraz üvey evlat muamelesi gören bir oyun. Çünkü serinin bundaki evvelki oyunları çok daha çizgisel bir oynanışa sahip klasik aksiyon-RYO’lar iken LoM ise bulunduğu konsolun kısıtlamaları müsaade verdiğince açık dünya olmaya çalışan bir oyun. O denli sırayla takip edeceğiniz bir hikaye akışı falan yok yani. Oyunun dünya haritasını bile siz düzenliyorsunuz. Oyun boyunca bulduğunuz artifact’ları haritada istediğiniz yere koyarak kentleri ve zindanları yaratıyor, bunlara da istediğiniz sırayla giriyorsunuz. Bu kısımlarda denk geldiğiniz (evet denk geldiğiniz) karakterlerden misyonlar alıyor, hatta kimi vakit da birlikte vazifelere çıkıyorsunuz.

Oyun bu biçimde oyuncuyu dünyasını keşfetmeye teşvik ediyor ancak vaktinde pek çok oyuncuyu da oyundan iten şey bu konsept oldu maalesef. Çünkü kimi vakit elinizde hiçbir vazife ya da artifact olmadan ne yapacağınızı sorgular halde buluyorsunuz kendinizi. Sonra haydi şu Domina’ya bir uğrayayım diyorsunuz ve hop daha evvel yüz sefer geçtiğiniz bir yerde yeni bir aksiyon sizi bekliyor. Bu misyon kurgusu kimi oyuncuya itici gelse de emin olun oyun merak hissinizi ziyadesiyle ödüllendiriyor.

Tabi oyunun açık dünya yaklaşımının yalnızca vazife bulmaktan ibaret olmadığını belirtmekte yarar var. Keza oyunda bu vazifeler haricinde yapabileceğiniz pek çok şey var. Art bahçenizde oyuna has meyveler yetiştirebilir, bunları satabilir ya da topladığınız yaratıklara yedirebilir, yumurta kademesinde yakaladığınız üç farklı yaratığa bakıp geliştirerek grubunuza katabilir, silahlar ve zırhlar dövebilir, hatta yapay zekasını kendiniz belirlediğiniz bir golem kurabilirsiniz. Bunlar günümüz oyuncuları için küçük işler olsa da PS1 periyodunda eşi çok az görülen bir özgürlük olduğunu tekrar kıymetle hatırlatmak isterim.

Remastered versiyonunun oyuna neler kattığı kısmına gelecek olursak; oyunun bakmaya doyamadığınız ve bir masal kitabını andıran çizim art planlarının çözünürlüğü arttırılarak elle boyanmış. Ve bu halleriyle yine beni benden alacak kadar M-U-A-Z-Z-A-M olmuşlar. LoM’un hala görsel açıdan oyun tarihinin en hoş oyunlarından biri olduğunu düşünüyorum. Oynanış açısından en büyük değişiklik de otomatik savaşları istediğiniz vakit kapatabilme özelliğinin eklenmesi olmuş ki bu seçeneği inanılmaz yararlı buldum ben. Bir karakteri, sandığı ya da yalnızca haritanın çıkış noktasını ararken birebir savaşları tekrar tekrar yapmaktan kurtulabilmek mükemmel bir olay. Misal formda oyunun dünyasını rahatça keşfetmek istediğinizde de epey işinize yarayacak bir özellik bu. İstediğiniz anda kayıt edebilme özelliği de oyundan alacağınız zevki arttıracak bir ekleme olmuş.

Oyun tarihinin en düzgün müzik albümlerinden birine sahip olduğunu düşündüğüm (ve neredeyse 20 yıldır zevkle dinlediğim) oyunun müzikleri, orjinal bestekarı Yoko Shimomura tarafından gerçek enstrümanlarla aranje edilmiş. Ancak istediğiniz vakit yepyeni modüllere da dönüş yapabiliyorsunuz. Şahsen ben her iki versiyonunun da kendi artılarına sahip olduğunu düşünüyorum lakin üstat Yoko Shimomura’nun bu kesimleri bestelerken başında yer alan gerçek vizyona bu oyun sayesinde şahit olabilmek hakikaten çok keyifli. Ayrıyeten yepyeni oyunun yalnızca Japonya versiyonunda yer alan Pocketstation küçük oyununu da artık istediğiniz vakit açıp oynayabiliyorsunuz. Orjinal versiyonda yer alan kayar fotoğraflı açılış görüntüsü da yerini full animasyon bir görüntüye bırakmış unutmadan.

Bana nazaran bir öbür değerli yenilik ise oyunu istediğiniz vakit iki kişi oynayabilmeniz. İster yancı karakterinizin denetimini arkadaşınıza verebiliyor, isterseniz de kendi hesabı ve karakterini kullanarak bir arada maceraya çıkabiliyorsunuz. Bu özellik oyunun özgününde de vardı lakin yalnızca belli noktalarda aktifleştirilebiliyordu. Artık ise istediğiniz an açıp kapatabiliyorsunuz. Bilhassa yan yana oyun oynama kültürünün öldüğü bir periyotta bunun hayli değerli bir eklenti olduğunu düşünüyorum.

Ancak Legend of Mana Remastered’ın benim için çok özel bir oyun olması birtakım eksileri de olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Öncelikle oyun bana genel olarak biraz fazla kolay geldi, hele ki eşimin ikinci karakteri yönettiği anlarda. Ayrıyeten yancı karakterin denetimini arkadaşınıza verebilme olayı biraz fazla yalın kaçmış, zira bu karakterin hiçbir şeyini değiştiremiyorsunuz, yalnızca verilen özelliklerle size eşlik edebiliyor o kadar. E bu da ikinci oyuncu için tecrübeyi biraz sıkıcı hale getiriyor olağan olarak. Lakin şunu belirteyim, oyunun özgününde de durum böyleydi, Remastered’a özel bir durum değil yani.

Öte yandan elden geçirilen art planları girişte oldukça övsem de hareketli sprite’lara dokunulmamış olması imgeyi biraz bozmuş. Yüksek çözünürlüklü art planların önünde pikselleri adeta sayılan karakterler olağan olarak sırıtıyor. Keşke sprite’ları da biraz elden geçirselermiş. Yeniden girişte bahsettiğim üzere oyunun açık dünya yaklaşımının günümüz standartlarının biraz gerisinde kalması yeni oyuncuları itebilir. Keza bana bile “Şimdi ne yapmam gerekiyor yahu?” dedirten anlar oldu.

Toparlayacak olursak Legend of Mana Remastered’ın sunum ve estetik açılardan hala daha eşsiz bir oyun olduğunu düşünüyorum. Oyunun çizim usulüne, masalsı dünyasına, derin manalar içeren küçük cümlelerine (Misal: “Yalnızca ruhları olan bireyler ölebilir. Biz Sproutling’lerin ruhu olmadığı için sonsuza kadar yaşarız”) ve harika müziklerine hayran olmamak mümkün değil. Öte yandan bahsettiğim üzere kimi mekaniklerinin eskiliği günümüz oyuncularını biraz itebilir. Oyunun oynanması gereken versiyonu muhakkak bu, ancak bu haliyle bile yalnızca safkan J-RPG’cilere ve benim üzere retro başlara hitap edeceğini düşünüyorum. The Witcher’dan sonra aradığınız oyun bu değil, ama vaktinde oynadığınız J-RPG’lerin tadını özlüyorsanız katiyen gerçek yerdesiniz. Çünkü ben ilişkin olduğum yere döndüğümü düşündüm oynarken.

Click to comment

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

You May Also Like

Teknoloji

Çizgi roman ve animasyon tutkunları bilirler, her ülkenin kendine ilişkin bir çizgi yapısı ve anlatım üslubu vardır. Elbet bunlar ortasında en ...

Teknoloji

Oyuncular açısından en kısır geçen mevsimin yaz olduğu malum. Etkinlikler açısından bir problem yok, fakat iş yeni oyun oynamaya geldiğinde gözle ...

Bilgin

Uzun süredir hayatımızda olan Borderlands 3'e devasa bir güncelleme geldi. Bu yamanın içerisinde alışılagelmiş yenilikler bulunuyor olsa da spot ...

Bilgin

İyi bir oyunu alıp daha da iyi hâle getirmek her yiğidin harcı değildir. Söz konusu bir de Final Fantasy VII gibi zamansız bir klasiği...